Şuşanın qayalarına yazılan xatirələr: Keçmişin izi

İnsanların öz adlarını müxtəlif yerlərdə yazmaq istəyi uzun müddətdir ki, diqqətimi çəkir. Bir dəfə ictimai tualetlərdən birində divara yazılmış adlar və etiraflar arasında maraqlı bir cümlə ilə qarşılaşdım: “Ata, Allah sənə rəhmət eləsin! Çoox tez getdin”. Bu yazı, yazanın kədərini və atasına olan sevgisini ifadə edir. Lakin insanın ən dərin hisslərini niyə belə yerlərdə ifadə etmək istədiyini düşünməkdən özümü saxlaya bilmirəm.

Minval.info xəbər verir ki, bu vərdiş cəmiyyətimizdə geniş yayılıb. Skamyalar, ağaclar, lift divarları, tarixi abidələr və hətta dağların zirvələri belə adlarla doludur. Sanki bir yerdə olmaq bizə kifayət etmir, oranı öz izimizlə nişanlamaq istəyirik. Bəzən bu davranışa zövqsüzlük, bəzən tərbiyəsizlik kimi baxılsa da, Şuşanın qayalarına gəldikdə artıq bu vərdişə gülmək olmur.

Əslində, bir zamanlar bu yazıların arxasında ayrılıq, gənclik və dönüş hekayələri vardı. Əsgərliyə gedən gənclər kəndin kənarındakı ağacda adlarını yazar, uzağa köçənlər isə meşənin dərinliyindəki daşda öz izlərini qoyardılar. İllər sonra geri dönüb o izləri tapmaq isə xüsusi bir duyğu yaradırdı. Şuşa azad edildikdən sonra, vaxtilə bu yerlərdə adını yazmış insanların həmin izləri axtarması və tapanda kövrəlməsi barədə xatirələr eşidirik. O balaca yazı, bir insanın gəncliyinə, keçmişinə və itirilmiş illərinə açılan qapıya çevrilir.

ƏLAQƏLİ

Bunu da oxu

Heyvandarlığa dəstək: Hər heyvana 4 manat subsidiya!

07.09.2026 - 11:38

Bu gün isə çox vaxt hekayə yox, sadəcə cızmaq var. Əlli il əvvəl daşın üzərindəki “1975. Əli” yazısı, bəlkə də bir insanın “mən burada olmuşam” deməsinin yeganə yolu idi. O dövrdə fotoaparatlar hər evdə yox idi, sosial şəbəkələr isə mövcud deyildi.